กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 112 วันที่ไม่คาดคิด
เรียวสุเกะนั่งฟังฮินาตะร้องไห้อยู่ยี่กว่านาทีโดยไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความเหม่อลอย ฮินาตะนี่…ทำไมร้องไห้เก่งกว่าผมอีก
ฮินาตะไม่ได้ร้องไห้หนักขนาดนี้มานานแล้ว เขาร้องจนหยุดไม่ได้ แถมยังร้องต่อหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง พอสงบลงได้ถึงเพิ่งรู้ว่ามันน่าอายจริง ๆ
ฮินาตะใช้ชายเสื้อเช็ดน้ำตากับน้ำมูกบนใบหน้า จากนั้นก็สูดจมูกแล้วพูดด้วยเสียงขึ้นจมูก
“ขอโทษนะ ทำให้นายเห็นเรื่องน่าอายจนได้”
พอได้ยินฮินาตะยอมพูดในที่สุด เรียวสุเกะก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จากท่าทางที่ร้องไห้หนักขนาดนั้น เขากลัวจริง ๆ ว่าฮินาตะจะร้องไห้จนเป็นลมไปคนเดียว
เรียวสุเกะลดน้ำเสียงลง แล้วพูดกับฮินาตะด้วยเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบเด็กเล็ก
“ไม่เป็นไร…ตอนนี้ข้างนอกฝนตกแล้ว นายรีบกลับไปเถอะ อย่าให้ตัวเองเป็นหวัดล่ะ อย่าลืมใส่เสื้อคลุมให้ดี
เอ่อ…พรุ่งนี้นายจะมาดูการแข่งขันของผมไหม”
“ไป!” ทันทีที่พูดจบ เสียงหนักแน่นเปี่ยมพลังของฮินาตะก็ดังมาจากปลายสาย เมื่อได้ยินเสียงที่มีชีวิตชีวาแบบนั้น เรียวสุเกะถึงค่อยวางใจ