เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 78 เรียน
หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เรียวสุเกะก็หมดแรงจนลุกจากพื้นไม่ไหว
เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจหอบกระชั้นในอก ความแสบระคายตรงลำคอชัดเจนเหลือเกิน เหงื่อไหลลงมาตามขมับ
เรียวสุเกะแทบหมดแรงจนล้มทั้งยืน โค้ชคนนี้เป็นปีศาจชัด ๆ…
เขาถูกบังคับให้เสิร์ฟลูกประสิทธิภาพสูงอยู่นานหนึ่งชั่วโมง จนเหนื่อยถึงขั้นยกแขนไม่ขึ้น นี่ยังเหนื่อยยิ่งกว่าการฝึกกล้ามเนื้อหลังตามปกติเสียอีก เรียวสุเกะถึงกับหลั่งน้ำตาเม็ดโตสองสาย
อุไดมองเรียวสุเกะที่นอนแผ่อยู่บนพื้นและลุกไม่ขึ้นอย่างครุ่นคิด เด็กสมัยนี้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเลย นี่เพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งชั่วโมงเอง…
ถ้าเรียวสุเกะได้ยินคำพูดแบบนั้น เขาคงขนฟูเหมือนแมวแน่ ๆ อะไรคือร่างกายไม่แข็งแรงกัน! การกระโดดเสิร์ฟเต็มแรงสุดขีดติดต่อกันหนึ่งชั่วโมงนั่นมันขีดจำกัดของมนุษย์แล้วนะ!