ตอนที่ 50 13

ตอนที่ 50 13

เรียวสุเกะลูบแก้มที่แดงก่ำของตัวเองด้วยสายตาอาฆาต ส่วนคาวานิชิก็หันกลับมาด้วยท่าทางแข็งทื่อ

ในสนามทั้งสองทีมยังคงไล่ทำแต้มกันทีละแต้ม พอเข้าสู่ช่วงท้ายเซ็ต ทั้งสองทีมต่างปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นดินปืนเข้มข้น

พวกเขากัดฟันแน่น ไม่มีใครยอมปล่อยอีกฝ่ายไป รัดพันกันราวกับสัตว์ป่าที่ต้องการฉีกเนื้อจากร่างของอีกฝ่ายออกมาสักชิ้น

ซาคุสะตบบอลขึ้นจากมือดัง “ปัง” แล้วรับกลับมา ผู้เล่นคาโมเมไดต่างขึงขังในใจ พลางคิดว่าจะเจาะแนวรับของอิตาจิยามะจากตรงไหน

ซาคุสะถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนกระโดดเสิร์ฟลูกหนึ่งออกไปพร้อมสายลมที่พัดเข้ามาในโรงยิม ลูกบอลหมุนด้วยความเร็วสูงอันเป็นเอกลักษณ์ของซาคุสะ จนไม่มีใครรู้ว่าจะเริ่มรับจากตรงไหน

ลิเบอโร่ของคาโมเมไดในแดนหลังจับจ้องลูกบอลที่ลอยขึ้นด้วยดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว

ผู้เล่นรอบข้างต่างวิ่งสุดฝีเท้าไล่ตามจุดตกของบอล

“ฉันเอง!” เสียงตะโกนดังขึ้น ผู้เล่นคาโมเมไดหยุดฝีเท้าแล้วกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเอง

นี่ไม่ใช่การตะคอกใส่กัน แต่เป็นเพราะทุกคนในคาโมเมไดเชื่อมั่นในลิเบอโร่ของทีม