กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 22 เที่ยวหนึ่งวัน
โกชิกิกับยูโนะสะพายกระเป๋า มือถือซาลาเปาพลางคุยกันอยู่ริมถนน
เรียวสุเกะเห็นแล้วดวงตาก็เป็นประกาย เขารู้อยู่แล้วว่าโกชิกิกับยูโนะต้องเอาลูกบอลมาด้วยแน่ ๆ! วันนี้อาจได้ซ้อมวอลเลย์บอลก็ได้!
โกชิกิเห็นเรียวสุเกะแต่ไกล จึงยกแขนโบกมือ “เรียวสุเกะ!”
การเข้าหากันของเด็กหนุ่มมักเต็มไปด้วยพลังและความตื่นเต้นแบบนี้เสมอ
เรียวสุเกะวิ่งเข้ามาด้วยอาการหอบ “พวกนาย...มา...เช้าจังเลยนะ” เขาปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูดออกมาได้
“วันนี้ยูโนะยังใส่แว่นด้วย เท่มาก!”
เจ้าเหมียวเรียวสุเกะเริ่มโหมดชมคนแล้ว ยูโนะยกมือดันแว่นอย่างเก้อเขิน