กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท้องฟ้ามืดสลัวลง ราตรีกาลเย็นเยียบดั่งสายน้ำ
บนท้องถนนไร้ซึ่งร่องรอยของผู้สัญจร แสงไฟตามบ้านเรือนและลานเรือนค่อยๆ ดับลงทีละดวง หลงเหลือเพียงความเงียบสงัดอันสมบูรณ์
“อากาศแห้งแล้ง ระวังฟืนไฟ” คนตีเกราะเคาะระฆังถือฆ้องทองแดงลาดตระเวนไปตามถนนและตรอกซอกซอย ทว่ากลับมิได้สังเกตเห็นเงาร่างสายหนึ่งที่วูบผ่านไป
สายลมเย็นพัดหวีดหวิว ขณะที่หญิงสาวร่างท้วมปิดประตูด้านไม้ลง นางพลันรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงกระชับเสื้อคลุมรอบกายให้แน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ
เพียงชั่วพริบตาที่นางหันศีรษะกลับมา นางก็รู้สึกเย็นวาบที่หนังศีรษะ ในราตรีอันมืดมิดสนิท ดูราวกับมีสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางผ่านรอยแยกของบานประตู