เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรือนเก่าของตระกูลฟางค่อนข้างทรุดโทรม ทว่ายังคงกว้างขวางอยู่มาก
เรือนเก่าแบ่งออกเป็นสองลานเรือน เฉียวมู่พักชั่วคราวอยู่ในห้องรับรองที่ลานหลัง ไม่กี่วันมานี้ เขาใช้เวลาในแต่ละวันเฝ้าเพ่งพินิจภาพวาดที่มีนามว่าภาพจันทราโลหิต
“ผลงานของผู้ฝึกยุทธ์ระดับหลอมจิตเมื่อหลายร้อยปีก่อน สามารถทำให้ข้าเกิดภาพลวงตาได้เชียวหรือ?”
เฉียวมู่เฝ้ามองอย่างเงียบงัน
ทุกคราที่จิตดำดิ่งลงไปในภาพวาด สายตาของเขาราวกับเห็นแสงจันทร์ในภาพไหลเวียนประหนึ่งโลหิตข้นคลั่ก ชวนให้รู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้าง
ที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ หากจิตของเฉียวมู่ดำดิ่งอยู่ในภาพวาดนานขึ้นอีกเพียงเล็กน้อย เขาจะสัมผัสได้ถึงพลังโลหิตปราณในกายที่พลุ่งพล่าน ราวกับโลหิตไหลเวียนเร็วยิ่งขึ้น
ตอนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ เขาเร่งถอนตัวออกมาด้วยความระแวดระวังต่อภาพวาดพิศวงนี้
ต่อมา เขากลับเปลี่ยนความคิด...
“ข้าจะร้อนรนไปไย?” เฉียวมู่ดึงสติตนเองกลับมา
“ไม่แน่ว่าการตายเพราะดูภาพวาด อาจทำให้ข้าได้คะแนนประเมินเพิ่มขึ้นก็ได้?”