เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากยินดีในตอนแรก ไห่อู๋หยาก็ตระหนักถึงปัญหาอีกประการ คิ้วของเขาขมวดมุ่นเข้าหากัน
“อาจไม่เหมาะสมกระมัง” ไห่อู๋หยากล่าว
“ข้าศึกษาค้นคว้าอย่างยากลำบากในคุกสวรรค์มาสามสิบปี จนบัญญัติวิทยายุทธ์อันเป็นเอกลักษณ์ขึ้นมาได้ แท้จริงแล้วมันแตกต่างจากทั้งยุทธ์โบราณและยุทธ์ยุคปัจจุบัน”
“เส้นทางนี้ยังมิสมบูรณ์ ปัจจุบันมีเพียงข้าผู้เดียวที่ฝึกฝน จึงอาจยังมีข้อบกพร่องอยู่ อาจไม่เหมาะให้ผู้อื่นฝึกฝนตาม”
“หากการฝึกยุทธ์เดินผิดทาง ย่อมเป็นอันตรายถึงชีวิตได้”
“แม้เฉียวจงจะเป็นนักโทษประหารที่ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายถึงชีวิต แต่การเผยแพร่วิทยายุทธ์ที่ยังไม่สมบูรณ์นี้ออกไปย่อมยังมิสมควร”
วิทยายุทธ์ของไห่อู๋หยามุ่งเน้นไปที่ความเป็นมนุษย์ แต่หัวข้อนี้กลับยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับเขา
เรี่ยวแรงมนุษย์บางคราย่อมมีขีดจำกัด แม้ศึกษาค้นคว้าในคุกสวรรค์มาสามสิบปี แต่วิทยายุทธ์ที่เขาค้นพบก็ยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
“ใต้เท้าไห่ช่างเปี่ยมด้วยเมตตาธรรมและความเที่ยงธรรมจริงๆ ทั้งที่ตนเองก็เอาตัวแทบไม่รอด แต่ยังมีแก่ใจเป็นห่วงชีวิตของผู้อื่น” ริมฝีปากของเว่ยเอินยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาตามปกติในยามนี้ผ่อนคลายลงบ้าง
ไห่อู๋หยาอายุล่วงเลยเข้าสู่วัยชราแล้ว ทว่าดูเหมือนการค้นคว้าวิถียุทธ์ของเขาจะเริ่มผลิดอกออกผล