เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้ใดก็ตามที่ฝึกฝนวิชาจิตวิญญาณอริยะยุทธ์ ล้วนมิใช่สิ่งใดอื่นนอกจากเป็นสารอาหารบำรุงแก่อริยะยุทธ์
ยามที่ข่าวนี้ลอยเข้าสู่หูของฝูงชน มันพลันจุดพายุแห่งความตื่นตระหนกและหวาดผวาขึ้นในใจของพวกเขา
ด้วยจิตใจที่ปั่นป่วน แม้แต่การโจมตีของพวกเขาก็ชะงักงันไปชั่วขณะ เปิดโอกาสอันล้ำค่าให้อู๋ชิงซินได้หยุดพักหายใจ
อู๋ชิงซินแบ่งสมาธิรับมือสองทาง บังคับกระบี่บินไปพลางเปล่งเสียงให้ดังขึ้นไปพลาง
“นับแต่ชั่วพริบตาที่พวกเจ้าเริ่มฝึกวิชาจิตวิญญาณอริยะยุทธ์ ชะตากรรมของพวกเจ้าก็ถูกกำหนดไว้แล้ว!”
“ต่อให้หลบซ่อนตัวอยู่สุดหล้าฟ้าเขียว อริยะยุทธ์ก็จะติดตามสัญชาตญาณของมันมาเพื่อปลิดชีพพวกเจ้าทีละคน”
“แม้คิดจะพึ่งพิงหลบภัยในประตูเซียน... ก็เหมือนกับข้า ที่ทำได้เพียงดิ้นรนไปชั่วครู่ชั่วยาม และสุดท้ายก็ต้องกลายเป็นเบี้ยทิ้งของประตูเซียนอยู่ดี!”
เดิมทีอู๋ชิงซินเพียงต้องการเขย่าขวัญพวกเขา ทว่ายิ่งเอ่ยคำพูดออกไป ความโศกเศร้าก็ยิ่งเอ่อล้นท่วมท้นหัวใจของนาง...
ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา นางมีชีวิตอยู่ท่ามกลางประตูเซียนและอริยะยุทธ์ เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน ทว่าสุดท้ายแล้ว นางก็ยังคงต้องมาถึงจุดนี้
นางคลี่ยิ้มเศร้าสร้อยก่อนเอ่ยว่า