เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายใต้การเร่งเร้าของเหล่าข้ารับใช้ ฝูงชนและผู้แสวงบุญก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป
เหล่าทหารมาถึงอย่างรวดเร็วและเก็บศพของผู้คนที่ถูกเสือดุร้ายฆ่าบนถนน
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้แสวงบุญก็กลับเข้าไปในวัด ทุกสิ่งดูราวกับกลับสู่ปกติ
ฮ่องเต้หย่งเหอรู้สึกเศร้าเล็กน้อยจึงแยกจากฝูงชนแล้วหันหลังจากไป
เมื่อยังหนุ่ม เขาเคยเห็นขุนนางและขุนพลยอมสละชีวิตเพื่อผู้บำเพ็ญ แต่การตายของเฉียวพีฟูที่กล้าหาญและน่าเศร้าถึงเพียงนี้จนได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษ เป็นสิ่งที่ไม่เคยพบมาก่อน
สี่สิบปีผ่านไป คนรุ่นก่อนแทบสูญสิ้น ตอนนี้ได้พบเฉียวพีฟู เขาอยากเสี่ยงช่วยเขา แต่สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์
“ในยามที่ตึกใกล้ถล่ม หากข้าทิ้งเมล็ดพันธุ์ผู้ภักดีและชอบธรรมไว้สักไม่กี่เม็ด ก็คงปลอบใจข้าได้บ้าง แต่...”
เขาถอนหายใจแผ่วเบาแล้วค่อยๆ เดินจากไป
“ฝ่าบาท...” องครักษ์ชูเอ่ยขึ้นโดยพลัน
“มีดบินที่ข้าปาเมื่อครู่จนตัดแขนเฉียวพีฟูขาด ตกลงไปในวัดเสวียนเทียน”