เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตระกูลเฉียวแห่งเมืองเหอยางถูกกวาดล้างสิ้นซากไปเมื่อครึ่งปีก่อน
ภายหลังการล่มสลายของตระกูลเฉียว ประตูเซียนสำนักเสวียนเทียนจึงเข้ามาตั้งรกรากในเมืองเหอยางและก่อตั้งสำนักขึ้น
ชาวเมืองเหอยางต้องใช้เวลาถึงครึ่งปี กว่าจะเริ่มเข้าใจกลุ่มคนที่แปลกประหลาดและทรงพลังที่เรียกกันว่าผู้บำเพ็ญเพียร
แม้แต่ข้าราชการชั้นผู้น้อยอย่างมือปราบเฉียน ก็ยังพอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับสำนักเสวียนเทียนในเมืองเหอยางอยู่บ้าง
“เหตุใดพวกเราจึงไปที่สำนักเสวียนเทียนมิได้หรือ?” เฉียวมู่เอ่ยถามเสียงเรียบ
“พวกเราคือเจ้าหน้าที่ผู้รักษากฎหมาย เป็นตัวแทนแห่งกฎหมายของต้าเยี่ยน เจ้ากำลังจะบอกว่า แม้ผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักเสวียนเทียนจะละเมิดกฎหมายต้าเยี่ยน พวกเราก็จับกุมพวกมันมิได้หรือไร?”
เมื่อสิ้นคำพูดนี้ มือปราบเฉียนก็ส่งสายตาประหลาดมองมายังเฉียวมู่
“หัวหน้าเฉียว ท่านก็อายุปูนนี้แล้ว เหตุใดยังเอ่ยวาจาไร้เดียงสาเช่นนี้ออกมาได้อีกเล่า?”
เดิมทีมือกวนเฉียนอยากจะใช้คำว่า ‘ปัญญาอ่อน’ แต่พอนึกถึงเหรียญเงินในมือ จึงเปลี่ยนมาใช้คำว่า ‘ไร้เดียงสา’ แทน
มือปราบเฉียนเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ “สิ่งที่เรียกว่า ‘ผู้มิใช่คนธรรมดา’ ย่อมเป็นเซียน ผู้ทรงพลังเกินกว่าสามัญชนจะเอื้อมถึง กฎหมายต้าเยี่ยนมีไว้ปกครองราษฎรต้าเยี่ยน แล้วพวกเราจะไปปกครองเซียนแห่งสำนักเสวียนเทียนได้อย่างไร?”