เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางเข้าเมืองเยียน
คราบเลือดของกัวเหยียนบนกำแพงข้างประตูเมืองแห้งกรังไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยจางๆ ทว่าตัวอักษรที่เฉียวมู่สลักไว้ด้วยหอกยาวนั้นยังคงชัดเจน
ยามที่ผู้คนสัญจรผ่านจุดนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเงยหน้ามองรอยสลักนั้นแล้วทอดถอนใจ
เหตุการณ์ลอบสังหารเจ้าเมืองเมื่อเร็วๆ นี้ นับเป็นแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ของเมืองเยียน
หากคำนึงถึงความพยายามหลายปีที่กัวเหยียนใช้ปกครองเมืองเยียน เขาสามารถถูกเรียกว่า “เจ้าถิ่น” แห่งเมืองเยียนได้ ทว่าในวันนั้นเขากลับต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถบนท้องถนน ตามด้วยบุตรชายของเขา ความพยายามทั้งปวงมลายหายไปในชั่วพริบตา
“สมน้ำหน้าไอ้กัวเหยียน”
บัณฑิตผู้หนึ่งนั่งอยู่ในโรงน้ำชาที่ประตูเมือง แอบเหลือบมองหอประตูเมืองเป็นระยะ พร้อมถกเถียงอย่างออกรสออกชาติกับลูกค้าคนอื่นๆ