เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉียวมู่หมดสติไปสามวัน
แม้หวังซงเฮ่อและคนอื่นๆ จะไม่ได้แบ่งสมบัติกันอย่างเป็นทางการ แต่พวกเขาก็รื้อค้นหนังสือทุกเล่มในห้องลับของจวนเจ้าเมือง และคัดลอกด้วยลายมือเก็บไว้แล้ว
นั่นเป็นเหตุผลที่หวังซงเฮ่อและคนอื่นๆ พอจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับ “วิชาแปรเปลี่ยนกายา” อยู่บ้าง
“หากพูดอย่างเคร่งครัด ‘วิชาแปรเปลี่ยนกายา’ นี้ไม่ถือว่าเป็นวิชายุทธ์”
“หนังสือเล่มนี้แบ่งออกเป็นหลายขั้น เริ่มต้นจากระดับพื้นฐานและก้าวหน้าไปสู่ระดับที่สูงขึ้น”
“ส่วนต้นสามารถมองว่าเป็นเคล็ดวิชาเฉพาะที่ผสมผสานศิลปะการแต่งหน้า การปลอมแปลง และการหดกระดูกเข้าด้วยกัน เมื่อฝึกถึงระดับสูง สามารถเปลี่ยนรูปร่างกายผ่านการหดกระดูกและเปลี่ยนโฉมหน้าผ่านการปลอมแปลงได้...”
“สรุปคือมันเป็นวิชาสำหรับเปลี่ยนรูปลักษณ์งั้นหรือ? ไม่สิ หากเป็นเพียงวิชาเปลี่ยนรูปลักษณ์ ไม่น่าจะมีการแบ่งแยกระหว่างวิชาโบราณกับวิชาสมัยใหม่กระมัง” เฉียวมู่ครุ่นคิด
หากสิ่งที่อริยะยุทธ์สร้างขึ้นเป็นเพียงการปลอมตัวธรรมดา มันจะไปเทียบกับวิชายุทธ์ในตำนานของบู๊ตึ๊งได้อย่างไร?
หวังซงเฮ่อกล่าวต่อ
“ถูกต้อง วิชาปลอมแปลงและหดกระดูกเป็นเพียงกลอุบายธรรมดา เป็นทักษะที่พวกนักแสดงในยุทธภพใช้กัน แม้จะได้ผลจริงแต่ก็ไม่ถือว่าประณีตและเรียกไม่ได้ว่าเป็นวิชาสมัยใหม่”