กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หญิงชราตาบอดที่หน้าโรงเตี๊ยมดูแก่ชรามาก ผิวหนังเหี่ยวย่นและมีกระตามใบหน้า
นางเดินเข้ามาพร้อมไม้เท้าคนตาบอดโดยไม่กล่าววาจาใด เพียงยืนฟังนักเล่านิทานอย่างเงียบเชียบ
“เฉียวฉานเสวี่ยที่เป็นคนตาบอด เหตุใดจึงมีฝีมือการปลอมแปลงระดับสูงเช่นนี้ได้? การเปลี่ยนโฉมเป็นหญิงชราดูแนบเนียนยิ่งนัก” เฉียวมู่ครุ่นคิดในใจ
เฉียวมู่พึมพำกับตนเอง
ปกติแล้วคนตาบอดไม่น่าจะแต่งหน้าได้ดีเพราะมองไม่เห็นมิใช่หรือ? เหตุผลที่เขาจำนางได้ก็เพราะเคยเห็นการแต่งหน้าลักษณะนี้ตามท้องถนนในเมืองเยียนมาก่อน
สายตาของเขาจดจ้องที่เฉียวฉานเสวี่ยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสังเกตเห็นว่าหญิงชราเอียงศีรษะมาทางเขาอย่างแนบเนียนโดยไร้สุ้มเสียง ทำให้เขาต้องรีบเบนสายตาหนีทันที