กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่ปากหุบเขา ทหารที่เหลืออยู่เริ่มวิ่งมุ่งหน้าไปยังเมืองเยียนแล้ว
เหลาหวง พระรูปนั้น และคนอื่นๆ เดินอยู่ท้ายแถว หามศพที่ห่อหุ้มด้วยธงผืนหนึ่ง พวกเขาเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง
ในฐานะทหาร พวกเขาย่อมคุ้นเคยกับการเห็นศพของสหายที่ล้มตายเป็นเรื่องธรรมดา
ทว่าการแสดงความกล้าหาญและการเสียสละของเฉียวมู่เมื่อครู่ช่างลึกซึ้งจนยากจะลืม พวกเขาจึงยังสะเทือนใจไม่หาย
“ว่าแต่ ทางบ้านของหัวหน้าหน่วยเป็นอย่างไรบ้าง” เหลาหวงเอ่ยถามอย่างร้อนใจ
“หากเราหามศพกลับไปยังเมืองเยียน ก็ควรมีผู้ไปชี้แจงเรื่องราวแก่ครอบครัวของเขาไม่ใช่หรือ”