เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พวกโจรพวกนี้ ช่างไร้ฝีมือสิ้นดี”
เฉียวมู่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ปล่อยให้พลทหารข้างกายช่วยทำแผลให้ ใบหน้าของเขาฉายแววเสียดาย
เดิมทีเขาอยากจะตายสักรอบ ทว่าศัตรูกลับอ่อนแอเกินไป
คราวหน้าคงต้องพยายามให้หนักกว่านี้เสียแล้ว
ตอนเริ่มศึก เฉียวมู่ถูกลูกธนูยิงเข้าใส่สามดอก แต่บาดแผลไม่ลึกนัก เขายังคงเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ เพียงแต่เสียเลือดไปบ้างจนใบหน้าดูซีดเซียวเล็กน้อย
และเขาก็คือผู้ที่บาดเจ็บหนักที่สุดในการต่อสู้ระยะสั้นครั้งนี้
โจรพวกนี้ฝีมือไม่สูงส่ง ทั้งยังไร้จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ จัดการได้ไม่ยากเย็นอันใด
ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากกองทหารทางการมีจำนวนคนเหนือกว่า นอกจากเฉียวมู่ที่พุ่งทะลวงเข้าใส่แนวรบศัตรูอย่างบ้าบิ่นแล้ว คนอื่นๆ แทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย
ทว่าในยามนี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งพลทหารพระหัวโล้นที่กำลังใส่ยาบนแผลให้เฉียวมู่ ใบหน้าของเหล่าทหารคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าแปลกประหลาดพิกล
มันราวกับว่าในกลุ่มคนหาเช้ากินค่ำธรรมดาสามัญที่ทำเพียงแค่เอาตัวรอดไปวันๆ จู่ๆ ก็มีอัจฉริยะผู้โดดเด่นโผล่ขึ้นมาคนหนึ่ง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูแปลกแยกไปหมด