กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“วีรบุรุษหนุ่ม เจ้าจะรับคำขอโทษของข้าหรือไม่” ดวงตากัวเหยียนลุกโชนดุจคบเพลิง
นักดาบชุดเขียวอ้าปาก แต่หาได้มีวาจาใดหลุดออกมาไม่
เจ้าเมืองกัวเหยียนก็มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงโบกมือ หมู่ทหารที่ล้อมถนนยาวก็แยกย้าย สองนายทหารพาหญิงงามผู้หนึ่งเดินออกมาเบื้องหน้า
“เจียงหลาง...” หญิงงามก้มศีรษะ รู้สึกอับอายและละอายใจ นางมิเคยคาดคิดว่าเรื่องจะบานปลายถึงเพียงนี้
เห็นได้ชัดว่า นางงามมิอาจหนีไปได้ไกล ถูกทหารใต้บัญชาเจ้าเมืองพบเข้า แล้วถูกนำตัวกลับมาอีกครั้ง
เมืองนี้ เมืองเยียน เป็นของเจ้าเมืองกัวเหยียน
แม้ปล่อยให้พวกเขาวิ่งหนี ก็ยากจะหลบพ้นกำแพงเมืองไปได้