บทที่ 212 ตอนพิเศษ 7

บทที่ 212 ตอนพิเศษ 7

กงเสวียฉางใช้เวลาสังเกตอยู่พักใหญ่ กว่าจะค้นพบว่าอาชีพพิเศษของคู่ดูตัวคนนี้คืออะไรกันแน่

พวกเขากินข้าวด้วยกันบ่อยเกินไปหน่อย...

อีกฝ่ายราวกับกำลังเอาคืนจำนวนครั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยชวนแล้วไม่สำเร็จ จึงแทบจะมาหาเขาที่โรงอาหารเล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัยทุกเที่ยง

เมื่อเธอมาถึง เขาย่อมไม่อาจพาผู้หญิงไปกินอาหารโรงอาหารราคาสิบกว่าหยวนได้ สุดท้ายจึงเปลี่ยนไปกินร้านอาหารดี ๆ แถวมหาวิทยาลัยแทน

แม้ผู้หญิงคนนี้จะดูไม่ค่อยใส่ใจรูปลักษณ์เท่าไร แต่บุคลิกกลับน่ารักมาก

บางครั้งเธอก็มาในสภาพผมยุ่งเหยิง พร้อมหาวหวอด ๆ เพราะนอนไม่พอ แต่ดวงตากลับเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่หิวโหยแล้วมองเห็นอาหารตรงหน้าอย่างมีความหวัง

เพียงแต่สายตาที่เป็นประกายขนาดนั้นกลับไม่ได้มองอาหาร...

แต่มองเขา

“อาจารย์กงคะ ประโยคนี้ฉันใช้รูปประโยคสมมติแบบนี้ถูกไหมคะ?”