บทที่ 200

บทที่ 200

อวี๋เหยาหยาวยังคงมั่นอกมั่นใจเต็มที่

ส่วนสีหน้าของเสิ่นอี้ฉงกลับดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อ...แล้วเสี่ยวรุ่ยล่ะ?”

หลี่โปกระอักกระอ่วนไม่น้อย

นิสัยของอวี๋เหยาหยาวยังเหมือนตอนอยู่กองถ่าย 《ฮองเฮาแห่งยุคทอง》 ไม่มีผิด

ตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น แถมผ่านมานานขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

“อ๋อ เขาออกไปเก็บดอกไม้กับเสิ่นหลินและหนีอี้ค่ะ”

“สวนข้าง ๆ เลี้ยงหมาดำตัวใหญ่ไว้ตัวหนึ่ง เขาชอบมันมาก ทุกเช้าพอออกไปเก็บดอกไม้ ก็ต้องแวะไปเล่นกับมันด้วย”

สองคนนั้นตอนนี้กลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปแล้ว