บทที่ 181

บทที่ 181

เย่หยุนมองอวี๋เหยาหยาวที่จู่ ๆ ก็เดินลงมาจากบันได พลันรู้สึกราวกับตัวเองได้มาถึงเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ กำลังยืนชมดาราดังเดินพรมแดงอยู่ตรงหน้า

แม้ตอนนี้อวี๋เหยาหยาวจะสวมเพียงชุดอยู่บ้าน และบนใบหน้ายังมีเหงื่อบาง ๆ เกาะอยู่

แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ต่อให้เย่หยุนใช้สายตาที่พิถีพิถันและเข้มงวดที่สุดมองเธอ ก็ยังรู้สึกว่า ไม่ว่าอวี๋เหยาหยาวจะเดินไปอยู่ตรงไหน ที่นั่นก็ต้องกลายเป็นทิวทัศน์ที่สะดุดตา

ต่อให้ตอนนี้เธอเพียงยืนอยู่ตรงชานพักบันได มือข้างหนึ่งจับราวเอาไว้ ส่วนร่างอ่อนช้อยพิงอยู่กับราวบันไดอย่างสบาย ๆ ท่วงท่าธรรมดาเช่นนั้นกลับทำให้คนมองยากจะลืม

ไม่อ้วนไม่ผอม

กำลังพอดีอย่างสมบูรณ์แบบ

ต่อให้สวมชุดนอนไดโนเสาร์ที่ทั้งตลกและน่ารัก เธอก็ยังคงงดงามจนเสื้อผ้าไม่อาจบดบังได้

เพียงมองก็เห็นรูปร่างเพรียวบางและสูงโปร่งตามธรรมชาติของเธอ

ใบหน้าเล็กละเอียดแดงระเรื่อเล็กน้อย ลำคอระหงขาวเนียนราวกับหงส์ ยิ่งมองจากระยะใกล้ก็ยิ่งทำให้เย่หยุนรู้สึกตะลึง