กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 177
เดิมทีเมื่อวาน ผู้ชมในไลฟ์สดต่างเห็นกันอย่างชัดเจนว่า เสิ่นรุ่ยเจ้าซาลาเปาน้อยไม่ชอบเฉินเฉียว แถมเวลาพูดกับเขาก็ยังไม่ค่อยไว้หน้าเท่าไร
แต่วันนี้ เจ้าตัวเล็กกลับมองเฉินเฉียวด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจอยู่บ่อย ๆ
และทุกครั้งที่เฉินเฉียวถูกสายตาคู่นั้นกวาดมอง ใบหูของเขาก็แดงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
ถ้าทั้งสองคนไม่ได้อายุต่างกันมากขนาดนี้ ชาวเน็ตคงพากันคิดไปไกลแล้ว
แต่ไม่นาน เจ้าซาลาเปาน้อยก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครจินตนาการไปเรื่อย
ตอนที่เสิ่นอี้ฉงออกไปซื้อของ และกู้เชียนเชียนไปเก็บผักกาดขาวจากแปลงผักด้านหน้า เจ้าตัวเล็กก็แอบย่องไปนั่งยอง ๆ ข้างเฉินเฉียวที่กำลังใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดพื้นอยู่ แล้วกระซิบเสียงเบา
“ลุงตัวปัญหาใหญ่ พ่อไม่อยู่แล้ว ป้าเชียนเชียนก็ออกไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่พวกเรา”
“ผมสอนลุงเขียนจดหมายสำนึกผิดเอง~”
มือที่กำลังเช็ดพื้นของเฉินเฉียวชะงักทันที