บทที่ 162

บทที่ 162

กลับถึงบ้าน อวี๋เหยาหยาวก็ทำตามที่พูดเอาไว้จริง ๆ

เธอหยิบลูกบาสเกตบอลมายัดลงในเสื้อกล้ามตัวหลวมที่ใหญ่กว่าขนาดปกติหนึ่งไซซ์ของเจ้าซาลาเปาน้อยด้วยตัวเอง จากนั้นก็ยัดส้มลูกเล็กเข้าไปอีกสองลูก

เจ้าซาลาเปาน้อยเดินไปได้สองสามก้าวก็ยิ้มหน้าบาน ขอให้อวี๋เหยาหยาวถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกทันที

แต่ยังไม่ถึงสิบนาที คิ้วเล็ก ๆ ของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่นแล้ว

ตอนก้มลงผูกเชือกรองเท้า ลูกบาสในเสื้อก็กลิ้งหลุดออกมา

พอจะขึ้นไปชั้นสอง ต้องยกขาขึ้นโดยประคองท้องที่มีลูกบาสอยู่ข้างในไปด้วย จนแทบไม่มีมือเหลือพอจะจับราวบันได

และเมื่อขึ้นไปถึงเตียงแล้ว อยากพลิกตัวสบาย ๆ เหมือนทุกวัน ก็ยิ่งทำได้ยากกว่าเดิม

“ตอนหม่ามี้ท้องน้อง ต้องลำบากขนาดนี้จริง ๆ เหรอครับ~”

เจ้าซาลาเปาน้อยยังไม่ทันได้กินข้าวกลางวัน ก็รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่างแล้ว