บทที่ 160

บทที่ 160

คำพูดของเจ้าซาลาเปาน้อยเสิ่นรุ่ย แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความมั่นใจในหน้าตาของตัวเอง รวมถึงความไม่ชอบหน้าตาของพ่ออย่างตรงไปตรงมา

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ใบหน้าของเสิ่นอี้ฉงดำทะมึนขึ้นมาอีกระดับ

หลังพูดจบ เจ้าซาลาเปาน้อยเองก็รู้สึกว่าบริเวณก้นของตัวเองเย็นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด

เขารีบขยับเข้าไปถูแขนอวี๋เหยาหยาว แล้วกอดเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะบิดตัวอวบ ๆ ของตัวเองเล็กน้อยเพื่อซ่อนก้นเอาไว้

จากนั้นจึงหันกลับไปมองเสิ่นอี้ฉง

ดวงตาดำขลับคู่น้อยเต็มไปด้วยความประหม่า

“พ่อครับ ผมไม่ได้พูดมั่วนะ”

ตอนนี้เจ้าซาลาเปาน้อยมีสัญชาตญาณเอาตัวรอดสูงขึ้นมากแล้ว

“พ่อเป็นผู้ชายนี่ครับ ถ้าน้องสาวหน้าตาเหมือนพ่อ แล้วน้องก็จะเหมือนเด็กผู้ชายไม่ใช่เหรอ?”