กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 152
เจ้าซาลาเปาน้อยไม่ค่อยพอใจกับท่าทีของพ่อเท่าไรนัก
แขนขาวอวบทั้งสองข้างกอดอกอย่างจริงจัง ใบหน้าเล็ก ๆ บึ้งตึง
พ่อถึงกับปิดบังเรื่องนี้จากเขา...
อย่างน้อยก็ปิดบังมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว!
ไม่พอใจ!
ในฐานะพี่ชาย เขากลับเพิ่งมารู้เรื่องช้าขนาดนี้
“พ่อครับ ก่อนหน้านี้พ่อบอกว่าผมก็เป็นสมาชิกในครอบครัว เป็นลูกผู้ชายตัวน้อยของบ้าน ต้องรู้จักรับผิดชอบ ต้องช่วยแบกรับความลำบาก แล้วก็ต้องดูแลหม่ามี้...”
“แต่พ่อกลับปิดบังเรื่องสำคัญขนาดนี้กับสมาชิกในครอบครัวเหรอครับ?”
“ทำไมล่ะ?”