กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 131
“เสี่ยวเหยา?”
เฉินเฉียวเรียกอวี๋เหยาหยาวแบบนี้ได้อย่างไร?
“พี่…”
หลิงซวงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
จู่ ๆ ความคิดที่น่ากลัวอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว เพียงแค่ความคิดนั้นวาบผ่าน ร่างกายของเธอก็ขนลุกซู่ รูขุมขนหดเกร็ง เหงื่อเย็นไหลท่วม มือเท้าอ่อนแรงไปหมด!
เขารู้ความจริงแล้วงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้!
“เสี่ยวเหยา? เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”
เฉินเฉียวไม่ได้รับคำตอบ จึงรีบร้อนถามซ้ำอีกครั้ง