กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 120
เฉินเฉียวสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“หลิงซวง เธอกลับไปทบทวนตัวเองให้ดี ดูสิว่าตอนนี้ในอินเทอร์เน็ตพูดถึงเธอกันยังไง ช่วงนี้ก็เก็บตัวอยู่บ้านไปก่อน เมื่อวานตอนเธอโทรหาฉัน เธอไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าตัวเองโยนงานฝีมือที่เด็กพับไว้ลงพื้นแล้วเหยียบ แถมยังถูกคนเห็นอีก”
ครั้งนี้เขาเรียกชื่อเต็มของเธอโดยตรง
น้ำเสียงยังแฝงความห่างเหินที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลิงซวงพลันลนลานขึ้นมาทันที
ตอนนี้เธอยังไม่ได้สร้างความสัมพันธ์กับเสิ่นอี้ฉง ทุกอย่างที่มีล้วนพึ่งพาเฉินเฉียวที่คอยจัดหาทรัพยากรต่าง ๆ ให้
แม้เธอจะมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าอวี๋เหยาหยาว ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือฝีมือการแสดง แต่ในวงการบันเทิงนั้นน้ำลึกกว่าที่คิด ไม่ใช่ว่าจะอาศัยความสามารถของตัวเองแล้วเดินไปได้ตลอดทาง
สิ่งสำคัญกว่านั้นคือทรัพยากรและเบื้องหลัง!
“พี่ ฉันผิดแล้ว ฉันจะทบทวนตัวเอง! ตอนนั้นฉันเห็นคนในอินเทอร์เน็ตพากันชมอวี๋เหยาหยาว ก็เลยโมโหมาก จึงเผลอระเบิดอารมณ์ออกไป แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจระบายอารมณ์ใส่เด็กนะคะ ฉันชี้แจงได้ ฉัน...”