กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 115
คำพูดเพียงประโยคเดียวของเจ้าซาลาเปาน้อย ทำให้หัวใจของเสิ่นอี้ฉงผู้เป็นพ่อเย็นไปครึ่งหนึ่ง
ลูกชายยังเอาหม่ามี้ ไม่เอาพ่อแก่ ๆ...
เด็กอายุสี่ห้าขวบ ยังจะมาแย่งผ้าห่มบนเตียงกับพ่ออีก...
เสิ่นอี้ฉงยังไม่ทันได้พูดคำว่า “ไม่ได้” อวี๋เหยาหยาวก็รับปากลูกชายไปก่อนแล้ว
“ได้จ้า รุ่ยรุ่ยนอนข้างหม่ามี้นะ~”
“หม่ามี้กอดลูกนอนเอง~”
เสิ่นอี้ฉง “...”
เขาทำหน้าตึงแล้วเดินไปส่งหนีอี้ออกไป
พอกลับมา ก็เห็นเจ้าซาลาเปาน้อยที่เมื่อครู่ยังน่าสงสารและกลัดกลุ้มอยู่เลย ตอนนี้กลับถอดรองเท้าอย่างรวดเร็ว แล้วกระโดดตึงตังขึ้นไปบนเตียงใหญ่ของพวกเขา กระโดดไปมาอย่างสนุกสนาน