บทที่ 108

บทที่ 108

ทันทีที่เจ้าซาลาเปาน้อยถูกพ่ออบรม แก้มกลมขาวอมชมพูก็พองขึ้นทันที

“มานี่”

เสิ่นอี้ฉงพูดซ้ำอีกครั้ง

เจ้าซาลาเปาน้อยจึงค่อย ๆ เดินมาหาอย่างยากลำบาก ระหว่างทางยังหันกลับไปมองอวี๋เหยาหยาวสามครั้งแทบทุกก้าว เขาเม้มริมฝีปาก มองแม่ด้วยสายตาน่าสงสาร ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเท้าไปข้างหน้าอย่างอิดออด

ทั้งไม่เต็มใจ

ทั้งไม่ยอมแพ้

“พ่อบอกลูกว่ายังไง?”

เสิ่นอี้ฉงถามอย่างอดทน

เจ้าซาลาเปาน้อยเหลือบมองพ่อ ก่อนจะเบะปาก