กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 88
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน อวี๋เหยาหยาวสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก กางแขนออกกว้างราวกับนกพิราบตัวน้อยที่กำลังกระพือปีก ก่อนจะพุ่งชนแผ่นหลังของเสิ่นอี้ฉงเข้าอย่างจัง!
เธอใช้แขนทั้งสองข้างกอดเอวเขาไว้แน่น มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกำชายเสื้อโค้ตของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อจากการวิ่งฝังแน่นอยู่บนแผ่นหลังของเขา เธอขยับปลายคางถูไปตามแนวกระดูกสันหลังของเขาเบา ๆ จนทำให้เสิ่นอี้ฉงสั่นสะท้านไปทั้งตัว!
“สามี...”
“เสิ่นอี้ฉง...”
“ฉันหาคุณเจอแล้วนะ~”
เสียงหวานนุ่มของเธอถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องรอบข้างที่ดังไม่หยุด แต่ทุกคำกลับยังชัดเจนและส่งตรงถึงหูของเขาทีละคำ
มุมปากของเสิ่นอี้ฉงจึงยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ความเย็นชาและระยะห่างอันดูสูงส่งจนยากจะเข้าใกล้ที่เขาแสดงต่อหน้าผู้คนเมื่อครู่ พลันถูกอ้อมแขนเล็ก ๆ คู่นี้ตัดขาดในพริบตา ก่อนจะละลายหายไปกับเสียงหวานนุ่มของเธอ!