บทที่ 75

บทที่ 75

ช่างแต่งหน้าจัดเครื่องประดับศีรษะให้เธอเข้าที่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนตรวจดูเมกอัปอีกครั้งแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

อวี๋เหยาหยาวยังคงขยับปากจุ๊บจั๊บอย่างงัวเงีย

เสิ่นอี้ฉงส่งสายตาให้ลูกชาย

เจ้าซาลาเปาน้อยมองพ่ออย่างลำบากใจ ก่อนก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออิเล็กทรอนิกส์ของตัวเอง แล้วจึงค่อย ๆ ยื่นมือไปดึงชายกระโปรงของแม่

“หม่ามี้ ตื่นได้แล้ว เจ็ดโมงแล้วนะ หม่ามี้ต้องทำงานแล้ว~”

อวี๋เหยาหยาวสูดน้ำลายกลับเข้าปากดังฟืด

“หือ? กินข้าวเช้าหรือยัง?”

ช่างแต่งหน้าหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

เสิ่นอี้ฉงยกมือแตะจมูกอย่างจนใจ ก่อนวางมือลงบนไหล่ของอวี๋เหยาหยาวแล้วนวดเบา ๆ สองสามครั้ง