บทที่ 64

บทที่ 64

อวี๋เหยาหยาวกำลังจะค่อย ๆ ละเลียดสเต๊กชิ้นเล็กของตัวเองอย่างหวงแหน

แต่เสียงกริ่งประตูดันดังขึ้นมาได้ไม่ถูกจังหวะเอาเสียเลย!

เสิ่นอี้ฉงวางส้อมลง

“ฉันไปเปิดประตูเอง เธอกินต่อเถอะ”

“ไม่ ๆ ๆ! สามี ฉันไปเอง!”

อวี๋เหยาหยาวรีบลุกขึ้น กดเขากลับลงไปบนเก้าอี้

ยิ่งขยับมาก ก็ยิ่งใช้พลังงานมาก ยิ่งหิวง่าย พอหิวก็ต้องกินมากขึ้น

กินมากขึ้นก็ต้องเสียเงินมากขึ้น

ไหนจะรูปร่างของเธอที่เล็กกว่าเสิ่นอี้ฉง ความต้องการพลังงานย่อมน้อยกว่าเขาอยู่แล้ว