บทที่ 62

บทที่ 62

ขณะที่อวี๋เหยาหยาวกำลังพูดกับลูกชาย ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว—บทสนทนาที่เธอเคยได้ยินจากคนดูแลสัตว์ในสวนสัตว์เมื่อก่อน

ครั้งหนึ่งในพื้นที่แห่งนั้นเคยมีเศรษฐีคนหนึ่ง

แต่ต่อมาบริษัทของเขาล้มละลาย มีหนี้สินท่วมหัว

สุดท้ายทั้งบ้านและรถถูกยึดไปใช้หนี้ เขาต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนน ดื่มเหล้าจัด เก็บขยะประทังชีวิตอย่างยากลำบากอยู่หลายปี ก่อนจะอดตายกลางถนนในที่สุด

ตอนนั้นเธอก็แค่ฟังผ่าน ๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

แต่พอมาคิดดูตอนนี้...

ถ้าหลังจากนี้เสิ่นอี้ฉงต้องลงเอยแบบนั้นด้วยล่ะ?

มันจะน่าสงสารเกินไปแล้ว!

แล้วเจ้าซาลาเปาน้อยก็ยังเด็กขนาดนี้ จะทำอย่างไรดี?