กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 17
หลังจากกินข้าวเสร็จ ปกติเสี่ยวเปาจื่อจะต้องรีบอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนอน แล้วกลับเข้าห้องไปดูวิดีโอหรือเล่นรถไฟของตัวเองแต่หัวค่ำ
แต่วันนี้เขากลับดื้อดึงนั่งแช่อยู่ในห้องรับแขก ไม่ยอมไปอาบน้ำเสียที
เขาทำตัวเหมือนหางเล็ก ๆ ที่คอยตามติดทุกคน ผ่านไปไม่กี่นาทีก็ต้องวิ่งเข้าไปในห้องซักผ้าเพื่อถามป้าสวี่ว่า ชุดนอนไดโนเสาร์ตัวน้อยของเขาแห้งหรือยัง
ทุกครั้งที่ได้คำตอบว่ายังไม่แห้ง เขาก็จะกอดตุ๊กตางูสีขาวนุ่มนิ่ม ยืนหมดอาลัยตายอยากอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องรับแขกอย่างหงอย ๆ ทำเป็นมองไม่เห็นพ่อที่อยู่ข้าง ๆ
แค่เสิ่นอี้ฉงเหลือบมองเขามากกว่าหนึ่งครั้ง เจ้าซาลาเปาน้อยก็รีบหลบไปอยู่ข้างอวี๋เหยาเหยาทันที
เจ้าซาลาเปาน้อยกอดงูน้อย นั่งอยู่ข้างอวี๋เหยาเหยาที่กำลังทำหน้าขมขื่นอ่านงานใหม่ของตัวเอง
พอเงยหน้าขึ้นก็สบตากับพ่อที่กำลังจ้องเขาเหมือนจะคอยจับตาดูเรื่องอาบน้ำอยู่ตลอด
“วันนี้ผมจะใส่ชุดนอนตัวใหม่นะครับ พ่อ”
“เพราะงั้น วันนี้ผมคง...อืม...ไปอาบน้ำพร้อมพ่อเร็ว ๆ ไม่ได้แล้ว”