กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 จากลาทั้งอาลัย
“ตาแก่ ทำไมแกมา ๆ หาย ๆ อย่างกับผี? รอฉันหน่อยไม่ได้หรือ รีบร้อนขนาดนั้น ไม่รู้จะไปหาใครกันแน่?” ซูเฉินพึมพำ
ทันใดนั้นเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของโม่เทียนเฉิงก็ดังขึ้นข้างหู ทำเอาซูเฉินสะดุ้ง รีบถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“ไอ้เด็กเหม็น ฉันว่าแกคงอยากโดนอัดอีกแล้ว จำที่ฉันกำชับไว้!”
ซูเฉินรออยู่ตั้งนาน ฝ่ามือที่เขาคิดว่าจะฟาดลงมาก็ไม่มา ดูท่าอาจารย์คงไปจริง ๆ แล้ว
เมื่อนึกถึงคำพูดของโม่เทียนเฉิงเมื่อครู่ อารมณ์ของซูเฉินก็หนักอึ้งขึ้นมา โดยเฉพาะค่ายกลที่โม่เทียนเฉิงพูดถึง หากไม่รีบทำลาย มันก็เหมือนระเบิดเวลาชัด ๆ