กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 ลู่หรูเสวี่ยที่สิ้นหวัง
แต่ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกอย่างไร ศิษย์พี่ทั้งหลายก็จากไปแล้ว
ลู่หรูเสวี่ยไม่รู้ว่าร้องไห้อยู่นานเท่าไร ทั้งตัวราวกับสูญเสียจิตวิญญาณ
เมื่อได้สติขึ้นมา เธอก็คุกเข่าต่อหน้าศพของศิษย์พี่ แล้วชี้ฟ้าสาบาน
“ศิษย์พี่ทั้งหลาย ฉัน ลู่หรูเสวี่ย ขอสาบานตรงนี้ ตราบใดที่ยังมีชีวิต ฉันจะต้องฆ่าคนแซ่ซูให้ได้ ฉันกับเขาอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!”
เมื่อสาบานเสร็จ ร่างของเธอก็ทรุดลงกับพื้น สายตาเหม่อลอย นอนราบอยู่บนพื้น
ภาพต่าง ๆ ในสุสานโบราณชิงหนิวซานย้อนกลับมาในหัว เธอเสียใจอย่างที่สุด รู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถเหลือเกิน