บทที่ 161 ช่วยคนจากคุกใต้ดิน

บทที่ 161 ช่วยคนจากคุกใต้ดิน

รัตติกาลดำมืดดุจหมึกข้น ลึกล้ำจนมิอาจเจือจาง

เจียงหลิ่วเยว่ยืนอยู่บนเรือเหาะ สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ

“พี่เสี่ยวเยว่ เข้าไปพักในห้องโดยสารสักหน่อยเถิด ข้าคอยดูเรือเหาะอยู่ตรงนี้เอง” หงเป่าหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาคลุมให้นาง

“ที่จริงไม่จำเป็นต้องคอยดูตลอดหรอก เรือเหาะมีหินวิญญาณเพียงพอ ก็จะบินได้เอง เมื่อเข้าใกล้จุดหมายก็จะส่งสัญญาณเตือน” เจียงหลิ่วเยว่กระชับเสื้อคลุม แล้วเดินเข้าไปในห้องโดยสาร

หงเป่ายืนอยู่ตรงหัวเรือ ม่านอาคมบนเรือช่วยกันลมแรงไว้ ชายเสื้อของเขาจึงไม่ไหวติงแม้แต่น้อย