บทที่ 145 เหล่าไป๋อำลา

บทที่ 145 เหล่าไป๋อำลา

เหล่าไป๋รับยาไปกลืนลงคอทันที แล้วดื่มน้ำอุ่นตามไปอีกถ้วยใหญ่ “ข้าเข้าใจ เพียงแต่ในที่สุดเรื่องราวในอดีตก็เริ่มผุดขึ้นมาในความทรงจำบ้างแล้ว แต่เหมือนมีบางสิ่งขวางกั้นไว้ ทำให้นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ความรู้สึกเหมือนมีก้างติดคอเช่นนี้ ช่างทรมานเหลือเกิน”