บทที่ 120 ได้มาก็ต้องเสียไป

บทที่ 120 ได้มาก็ต้องเสียไป

เมืองหนานกวน ภายในจวนเจ้าเมือง

หลังฉากกั้น มีชายชราชุดดำรูปร่างผอมแห้งนั่งอยู่ เขารับฟังสายลับรายงานสถานการณ์อยู่เงียบๆ

“เรียนมหาคุรุ พวกเราค้นทั่วเขตเหนือจนแทบพลิกแผ่นดิน แต่ไม่พบร่องรอยมือสังหารเลย ทว่าทหารทั้ง 2,000 นายในค่ายเหนือเมืองของเรากลับไม่มีผู้ใดรอดชีวิต”

มหาคุรุได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด ปาถ้วยชาลงพื้นเสียงดังเพล้ง จนสายลับสะดุ้งตกใจ

“เหลวไหลสิ้นดี! กล้าลอบโจมตีต่อหน้าต่อตาข้า ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!”

มหาคุรุกล่าวจบก็โบกมือ สายลับก้มหน้าถอยออกจากจวนเจ้าเมืองอย่างรีบร้อน