บทที่ 100 รับแม่ลูกผู้น่าสงสารไว้

บทที่ 100 รับแม่ลูกผู้น่าสงสารไว้

เสิ่นชิงเฉินถือพัดอยู่ในมือ ก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่วไปยังร้านขายธัญพืชของตน

เขาสวมอาภรณ์ขาวทั้งกาย ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาราวหยก ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว ร่างสูงโปร่งพริ้วไหวชวนให้ผู้คนบนถนนพากันเหลียวมอง