บทที่ 286 ภูมิหลังอันน่าตกตะลึง

บทที่ 286 ภูมิหลังอันน่าตกตะลึง

"และปู่ก็หวังว่าเธอจะให้เฉียวอวิ๋นถิงกลับบ้านสักครั้ง ปู่อยากคุยกับเขา ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน"

เซี่ยโหวเทียนรับคำพูดต่อ เขายืนตัวตรง สีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า "เขาเข้าร่วมเขตทหารของพวกเราแล้ว และกลายเป็นหนึ่งในคนหนุ่มที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ผมคัดเลือกมา พวกคุณมองไม่เห็นคุณค่าของเขา แต่ผมเห็น เหมือนม้าพันลี้ที่ได้พบคนรู้คุณค่า

ผมมอบหมายภารกิจสำคัญให้เขาแล้ว เขาเหมือนนกอินทรีที่กำลังจะกางปีกโบยบิน ออกไปสร้างอนาคตของตัวเอง"

เฉียวไห่หยางเดือดดาลขึ้นมาทันที คิ้วทั้งสองเลิกสูงราวกับดาบคมที่กำลังจะถูกชักออกจากฝัก

มือทั้งสองกำแน่นจนข้อนิ้วส่งเสียงดังกรอด