บทที่ 236 ฮวาเหวินซิ่ว

บทที่ 236 ฮวาเหวินซิ่ว

เฉียวอวิ๋นถิงเพียงเหวี่ยงหมัดซ้ายขวาไม่กี่ครั้ง ก็ซัดชายทั้งสามจนเกิดเสียงดังปึก ๆ แต่เขาไม่กล้าใช้กำลังทั้งหมดเลย เพราะหากลงมือเต็มแรง ทั้งสามคนคงถูกซัดจนสิ้นใจทันที

เพียงเท่านี้ ชายทั้งสามก็ถูกซัดล้มลงกับพื้น ดวงตาเหลือกแล้วหมดสติไป นอนแน่นิ่งไม่ขยับ มีเพียงเสียงครางเจ็บปวดดังออกมาจากปากเป็นระยะ

เซี่ยโยวโยวมองทุกอย่างอย่างสงบนิ่ง ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงดาวสองดวงที่เปล่งแสงแห่งสติปัญญา

เมื่อหญิงสาวเห็นเช่นนั้น ก็รีบกุมเท้าของตัวเอง แสร้งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดว่า "เจ็บจะตายอยู่แล้ว ขอบคุณพี่ชายที่ช่วยฉันไว้นะคะ"

เฉียวอวิ๋นถิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า "เธออยู่หมู่บ้านไหน? ฉันจะพาไปส่ง"