กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 220 สุขุมไม่หยิ่งผยอง
จู่ ๆ เซี่ยโหวเทียนก็พบว่าลูกสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มลงตรงหน้าก็คงไม่เปลี่ยนสีหน้า ราวกับในหัวของเธอมีความคิดนับไม่ถ้วน คนอื่นคงรับมือได้ยากมาก
มีเพียงเซี่ยโยวโยวที่ยังคงพูดคุยอย่างสบายใจ ทุกคำที่พูดล้วนตรงประเด็นพอดี
ผู้บัญชาการถอนหายใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ฉันรู้ว่าเธอคงไม่ให้อภัยฉัน แต่ฉันอยากชดใช้ความผิด"
เซี่ยโยวโยวเลิกคิ้ว มองเขาอย่างสงบนิ่งแล้วพูดว่า
"ความจริงคุณก็น่าสงสารเหมือนกัน ฉันจะไปพูดเหน็บแนมคุณทำไม? การที่ฉันไม่ยอมรับคุณเป็นพ่อก็ไม่ใช่การลงโทษคุณ เพราะฉันรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็น