กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 193 ไพ่ตายของโม่มู่ชิง
หากแขวนวอลนัตเม็ดนี้ไว้ที่คอ มันก็จะแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าอก ใครมองมาก็เห็นได้ทันที อีกทั้งกระเป๋าเสื้อผ้าทั่วไปยังใส่ไม่ลงด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เธอสวมชุดนอน จึงไม่สะดวกจะพกวอลนัตติดตัว ได้แต่วางมันลงบนโต๊ะอย่างลวก ๆ
จากนั้นเธอก็เปิดประตูห้องใต้ดินดังโครม แล้วก้าวเท้าเดินลงไป พลางพึมพำว่า
"ในห้องไม่มีอันตรายอะไร ฉันลงไปดูข้างล่างหน่อยดีกว่า"
การวางของลงแล้วเดินไปยังห้องใต้ดินเช่นนี้กลายเป็นความเคยชินของเธอไปแล้ว เป็นเรื่องธรรมดาไม่ต่างจากการกินข้าวดื่มน้ำ
ดวงตาของเซี่ยโยวโยวเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอคิดในใจด้วยความยินดีว่า
'วอลนัตเม็ดนี้ไม่ธรรมดา ต้องเป็นสมบัติแน่นอน!'
เพราะอะไรน่ะหรือ?