บทที่ 182 นำหยางอวี่หานไปแลกสมบัติ

บทที่ 182 นำหยางอวี่หานไปแลกสมบัติ

แต่ในใจพวกเขาต่างมีแผนการของตัวเอง เพราะอย่างไรเสียชายโสดสูงวัยก็อายุมากแล้ว คงปกป้องภรรยาของตัวเองไว้ไม่ได้

ชายโสดอายุน้อยคนอื่น ๆ ต่างมองมาด้วยสายตาอิจฉาและมีความคิดไม่ดี พวกเขาคิดว่ารอให้ชายโสดสูงวัยออกไปก่อน แล้วจะแอบเข้าไปทำเรื่องไม่เหมาะสม

ดังนั้นพวกเขาจึงกรูกันเข้ามาราวกับฝูงหมาป่าหิวโหย ช่วยชายโสดสูงวัยรุมซ้อมชายหนุ่มทั้งสี่คน

ที่นี่มีชายโสดอยู่เจ็ดแปดคน อายุไล่ตั้งแต่ยี่สิบกว่าไปจนถึงสี่สิบกว่า

ชายหนุ่มทั้งสี่มีคนน้อยกว่า จึงสู้คนจำนวนมากไม่ได้ ถูกซ้อมจนร้องโอดโอยไม่หยุด

เรื่องนี้จึงจบลงเพียงเท่านั้น หยางอวี่หานตกใจกลัวอย่างหนัก รีบร้อนออกไปตามหาหัวหน้าหมู่บ้านราวกับแมลงวันไร้หัว