บทที่ 16 พบกันหลังเลิกงาน

บทที่ 16 พบกันหลังเลิกงาน

คนที่อยู่ปลายสายหัวเราะแล้วพูดว่า "ผมดูแล้ว หน้าตาคล้ายกันอยู่จริง ๆ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เคยมาหาเธอเลย ผมก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหมือนกัน

เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะ ต่อไปคุณอยากทำอะไรก็ทำไป ผมไม่อยากเสียเวลากับคนที่ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว"

พอเซี่ยต้าหงได้ยิน ใบหน้าก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ ในใจร้อนรนอย่างหนัก

ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตด้วยเงินที่คนลึกลับคนนี้ส่งมาให้ทั้งหมด เดือนละหนึ่งร้อยหยวน เขาให้เงินทางบ้านสามสิบหยวน ส่วนอีกเจ็ดสิบหยวนก็เก็บไว้ใช้เที่ยวเล่นตามใจชอบ

หากอีกฝ่ายไม่ส่งเงินมาให้อีก เขาคงหมดหนทางจริง ๆ