เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 406 คดีฆาตกรรมคู่บ่าวสาว
เหวินอันเฉินพลันตึงเครียดขึ้นมา กล่าวว่า “ไป ไปดูข้างหน้ากันว่าเกิดอะไรกันแน่”
จากนั้นคนทั้งกลุ่มก็รีบเดินไปข้างหน้า มิใช่เพียงพวกเขาเท่านั้น ผู้คนเกือบทั้งถนนต่างพากันหลั่งไหลไปยังทิศทางนั้น
เสียงร่ำไห้คร่ำครวญราวกับหัวใจจะแตกสลายนั้น คล้ายเป็นจุดเริ่มต้น หลังจากเสียงร่ำไห้แรกดังขึ้น ก็มีเสียงร่ำไห้อีกหลายระลอกดังตอบรับกันไม่ขาดสาย
ชั่วขณะนั้น เสียงร้องไห้ดังระงมไม่หยุดหย่อน
เหวินอันเฉินเดินเข้าไปใกล้ จึงเห็นว่าต้นเสียงร้องไห้มาจากขบวนหนึ่ง ซึ่งเวลานี้อยู่กลางถนน สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในขบวนก็คือโลงศพใบหนึ่ง
โลงศพใบนี้ดีเยี่ยม ยาวกว่าสองเมตร สูงเกินครึ่งตัวคน เพียงมองก็รู้ว่าสร้างจากไม้ชั้นดี ผิวภายนอกทาด้วยสีดำ รูปทรงโอ่อ่าสง่างามและเคร่งขรึม เห็นได้ชัดว่าครอบครัวนี้มิใช่ร่ำรวยก็ต้องสูงศักดิ์
มิฉะนั้นคงไม่มีทางใช้โลงศพเช่นนี้เด็ดขาด
โลงศพใบนี้เกรงว่าราคาคงไม่ต่ำกว่าตำลึงเงินลวดลายหนึ่งร้อยตำลึง