เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 314 อาวุธสังหาร
เหวินอันเฉินมั่นใจในฝีมือของตนเองมาโดยตลอด เขารู้ว่าฝีมือของตนไม่เลวเลย ทว่าเวลานี้ เขากลับสัมผัสได้ว่าฝีมือของโซ่วชุนอย่างน้อยก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตน
เหวินอันเฉินหัวเราะฮ่า ๆ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “โซ่วชุน อย่าเก็บไปใส่ใจ ฉันแค่ล้อเล่นกับนายเท่านั้น ก่อนหน้านี้นายเคยฝึกวิชายุทธ์มาหรือ”
โซ่วชุนมองเขา คล้ายไม่ค่อยอยากพูด ทว่าสุดท้ายก็ยังเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาอย่างเย็นชา “ท่านพ่อของฉันเคยเป็นคนคุ้มกันสินค้าในสำนักคุ้มภัย แม้จะนับว่าไม่ได้สืบทอดวิชาจากตระกูล แต่ตั้งแต่เล็กก็เคยฝึกมาบ้าง...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เตี่ยนสื่อเหวิน ท่านจะปล่อยฉันออกไปเมื่อไรกันแน่ แล้วก็ ท่านจับฉันมาที่ว่าการรัฐ อย่างน้อยก็ควรให้คำอธิบายสักหน่อย”
คำพูดนี้ของเขานับว่าคืบจะเอาศอกแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกว่า หลังจากเหวินอันเฉินทราบสถานะของเขา ก็คงไม่กล้าทำอะไรเขา ดังนั้นจึงฉวยโอกาสรีดไถเหวินอันเฉินเสียหน่อย
เหวินอันเฉินไม่ตอบคำถามเขา เพียงปรบมือแล้วยิ้มกล่าวว่า “อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง มิน่าเล่า”