เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 278 เปิดกิจการ
เหวินอันเฉินผลักเธอออกในทันใด พลางทำหน้าขรึมตำหนิว่า “จำไว้ให้ดี นี่เป็นกิจการของฉัน เธอเป็นคนช่วยฉันดูแล อยากทำอย่างไรก็ทำได้เต็มที่ ต่อให้กิจการขาดทุนก็ไม่เป็นไร ขาดทุนเท่าไรก็ให้ฉันรับผิดชอบ ขอเพียงเธอมีความสุขและมีอะไรทำก็พอ”
ตอนแรกเหวินอันเฉินทำหน้าขรึมขึ้นมา จางอวี้หลินถึงกับใจสั่น หวั่นเกรงว่าเขาจะโกรธจริง ๆ แต่พอฟังต่อจึงรู้ว่าเขาเพียงล้อเล่นและหยอกเธอเท่านั้น เธอจึงค้อนเขาทีหนึ่ง ริมฝีปากเล็กบึ้งน้อย ๆ แล้วกระทืบเท้าอย่างไม่ยอม “กวนเหรินรู้แต่จะหยอกผู้น้อย”
คำเรียกขานว่า ‘กวนเหริน’ นั้นทั้งอ่อนหวานและเย้ายวน นุ่มนวลเจือความออดอ้อน ทำให้หัวใจของเหวินอันเฉินสั่นสะท้าน แม้แต่ขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรงลงเล็กน้อย อารมณ์ปรารถนาพลันพลุ่งพล่าน
เขารวบจางอวี้หลินเข้ามากอด มือไม้ลูบไล้ไปทั่ว ไม่นานนักจางอวี้หลินก็ถูกเขาลูบจนใบหน้าแดงก่ำ คราวนี้กลับเป็นเธอที่ไม่ยินยอม อยากรีบลงไปด้านล่าง