เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 163 สืบเงียบ
ชายฉกรรจ์ที่นั่งตรงข้ามเหวินอันเฉินตบโต๊ะเสียงดังฉาด พละกำลังของเขาไม่ใช่น้อยๆ ชามและจานบนโต๊ะสะเทือนจนกระดอนขึ้นมา น้ำแกงและสุราในจอกกระฉอกออกมาเล็กน้อย
ชายวัยกลางคนร่างผอมสูงที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเขาถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน “แกจะตบโต๊ะหาอะไรกัน มีแรงเยอะไม่มีที่ใช้ ก็กลับบ้านไปทุบกำแพงโน่นไป”
ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ยิ่งนัก เมื่อครู่ตอนที่เหวินอันเฉินเห็นเขายืนขึ้น อย่างน้อยๆ ก็สูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ร่างกายอ้วนหนากำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อเป็นมัดๆ ดูดุร้ายน่าเกรงขามอย่างยิ่ง ทว่าพอถูกชายวัยกลางคนตวาดสั่งสอน เขากลับก้มหน้าหลบตารับคำแต่โดยดี มิกล้าต่อปากต่อคำแม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่เอ่ยว่า “พ่อ ฉันผิดไปแล้ว”
ที่แท้ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือพ่อของเขานั่นเอง