กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 127 ลากันตรงนี้
ซุนไป่ฮู่หัวเราะร่าพลางเอ่ย “เจ้าหนู คิดจะลอยตัวอยู่เหนือปัญหาหรือไง ไม่มีเรื่องง่ายดายปานนั้นหรอก พวกมันจำหน้าแกได้แน่นอน วันหน้าต้องหาโอกาสมาฆ่าแกแน่ ทางที่ถูกคือร่วมมือกับพวกเราอย่างว่าง่าย แล้วช่วยกันฆ่าเศษสวะพวกนี้เสีย!”
“มารดามันเถอะ ซวยชะมัด!”
เหวินอันเฉินถ่มน้ำลายลงพื้นเสียงดังถุย สบถด่าเสียงต่ำด้วยความเดือดดาล สถานการณ์ตรงหน้าเห็นได้ชัดเจนแล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางปล่อยเขาไป เช่นนั้นก็คงต้องสู้ตายสักตั้ง!
เขารู้สึกว่าตนเองช่างโชคร้ายเหลือเกิน นับแต่ออกเดินทางมามักถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องต่าง ๆ โดยไม่ตั้งใจอยู่เรื่อย แถมยังเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่ชวนให้งุนงงสิ้นดี ช่างเคราะห์ร้ายสุดขีด ตอนอยู่ที่ซีอันฝู่ก็เป็นเช่นนี้ มาถึงที่นี่ก็ยังเป็นเช่นนี้อีก