ตอนที่ 87 แปดร้อยตำลึงก็แล้วกัน

ตอนที่ 87 แปดร้อยตำลึงก็แล้วกัน

เดิมทีเขาคิดว่าด้วยนิสัยปากแข็งเหมือนเป็ดตายของซุนอาชี อย่างน้อยอีกฝ่ายคงต้องเถียงสักสองคำ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ซุนอาชีขาอ่อนทรุดลง คุกเข่ากับพื้นทันที กอดขาของเขาแล้วร้องไห้โฮ “เสมียนเหวิน ใต้เท้าใหญ่เหวิน นายท่านเหวิน ผู้น้อยตาบอดไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่รู้ถึงความร้ายกาจของท่าน จึงล่วงเกินท่าน ท่านใจกว้างโปรดอย่าถือสาผู้น้อยเลย ปล่อยผู้น้อยไปเถอะ!”

เขาน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ดูจากท่าทางแล้วราวกับจะป้ายลงบนกางเกงของเหวินอันเฉิน จนเหวินอันเฉินรู้สึกขยะแขยง

ผู้คุมเรือนจำคนอื่น ๆ ต่างตาค้าง พวกเขาเคยเห็นเพียงด้านที่ซุนอาชีวางอำนาจ บ้าคลั่งและเผด็จการ แล้วเคยเห็นเขาอเนจอนาถและน่าสมเพชถึงเพียงนี้ที่ไหน?